Ο οργανωτικός χάρτης της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας

Ο οργανωτικός χάρτης της ΠΣΟ

Στην ΠΣΟ συμμετέχουν συνδικάτα από τις παρακάτω χώρες που συσπειρώνουν τον αντίστοιχο σε κάθε χώρα αριθμό εργαζομένων:

ΑΓ. ΔΟΜΙΝΙΚΟΣ 85.000
 ΑΙΘΙΟΠΙΑ 2.000.000
ΑΓΚΟΛΑ 1.500.000
 ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ 180.000
ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ 250.000
ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ 110.000
ΒΙΕΤΝΑΜ 4.000.000
ΒΟΛΙΒΙΑ 600.000
 ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ 20.000
 ΒΡΑΖΙΛΙΑ 450.000
 ΓΚΑΝΑ 90.000
 ΓΟΥΑΤΕΜΑΛΑ 150.000
 ΗΠΑ 10.000,
ΙΑΠΩΝΙΑ 160.000
 ΙΝΔΙΑ 6.000.000,
ΙΡΑΚ 4.000.000,
ΙΡΑΝ 2.800.000,
ΚΟΛΟΜΒΙΑ 120.000
 ΚΟΡΕΑ 3.000.000
 ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ 120.000,
ΚΟΥΒΑ 3.000.000
 ΚΟΥΒΕΪΤ 90.000,
ΚΥΠΡΟΣ 40.000,
ΛΙΒΑΝΟΣ 190.000
ΛΙΒΥΗ 2.500.000
ΜΑΡΤΙΝΙΚΑ 60.000
ΜΕΞΙΚΟ 140.000
ΜΟΡΑΒΙΑ 20.000
 ΜΠΑΓΚΛΑΝΤΕΣ 40.000
 ΝΕΠΑΛ 70.000
 ΟΝΔΟΥΡΑ 80.000
 ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ 250.000
ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ 200.000
 ΠΑΝΑΜΑΣ 130.000
ΠΕΡΟΥ 800.000
 ΠΟΛΩΝΙΑ 20.000
ΡΩΣΙΑ 5.000
ΣΑΛΒΑΔΟΡ 100.000
ΣΕΝΕΓΑΛΗ 300.000
ΣΟΥΔΑΝ 250.000
 ΣΡΙ ΛΑΝΚΑ 110.000
ΣΥΡΙΑ 4.000.000
ΤΖΑΜΑΪΚΑ 110.000
ΦΙΛΙΠΠΙΝΕΣ 160.000
 ΕΛΛΑΔΑ 350.000
(Υπολογίζουμε τα μέλη των συνδικαλιστικών οργανώσεων που ανήκουν στο ΠΑΜΕ).

Τα νούμερα αυτά δε θα είναι σωστό να τα προσεγγίσει κάποιος και να επιδιώξει να τα ερμηνεύσει από τη στεγνή αριθμητική τους πλευρά. Τα στοιχεία αυτά διαβάζοντάς τα στην ουσία τους μαρτυρούν ότι:

Η ΠΣΟ συγκρατεί δυνάμεις και αργά, δύσκολα, ανασυγκροτείται.
Οι δυνάμεις της, οι οργανώσεις-μέλη της είναι στην πλειοψηφία τους αγωνιστικοί, ταξικοί, ζωντανοί οργανισμοί, σε αντίθεση με τη γραφειοκρατία και τους συμβιβασμένους της ΔΣΕΣ.
Εχουν σαφή αντιιμπεριαλιστικό, αντιμονοπωλιακό και αντιαποικιοκρατικό προσανατολισμό.
Είναι οι ανερχόμενες ταξικές δυνάμεις που στηρίζονται οικονομικά στις εισφορές των εργαζομένων και όχι στη χρηματοδότηση από τις ΗΠΑ και την ΕΕ.

Οι εκτιμήσεις αυτές επιβεβαιώθηκαν και στο τελευταίο 14ο Παγκόσμιο Συνέδριο της ΠΣΟ που πραγματοποιήθηκε στο Νέο Δελχί από τις 23 έως και τις 28 του Μάρτη 2000, όπου αντιπρόσωποι από 70 χώρες συγκεντρώθηκαν, συζήτησαν τα επίκαιρα προβλήματα που απασχολούν το διεθνές συνδικαλιστικό κίνημα και ψήφισαν αποφάσεις που σε γενικές γραμμές κινούνται σε ταξική, αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική τροχιά. Ξεκαθαρίστηκαν σε σωστή κατεύθυνση οι θέσεις της οργάνωσης απέναντι στην πολιτική των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, του διεθνούς κεφαλαίου και των πολυεθνικών.

Σήμερα μπορεί κάποιος χωρίς υπερβολή να πει ότι από την ΠΣΟ δε λείπουν οι σωστές γενικά θέσεις. Αυτό που λείπει είναι η δράση και ο αγωνιστικός συντονισμός σε επίπεδο ηπείρων αλλά και σε παγκόσμια διάσταση. Η αδυναμία αυτή εντοπίστηκε ως η κυρίαρχη στο Συνέδριο της Ινδίας και ο εντοπισμός αποτελεί ίσως μία αφετηρία για δουλιά στην κατεύθυνση να κατακτά το ρόλο του ταξικού συνδικαλιστικού πόλου σε διεθνές επίπεδο.

Και ενώ γίνονται αυτά τα μικρά βασανιστικά βήματα, την ίδια στιγμή οι ΗΠΑ και η ICFTU εντείνουν τις πιέσεις τους και επεξεργάζονται την τακτική τους για να δυσκολεύουν το διεθνή συντονισμό και την αυτοτελή παρουσία των ταξικών δυνάμεων. Ετσι, είναι πολύ πιθανό ο αναπροσανατολισμός της εξωτερικής πολιτικής της ηγεσίας της Λιβύης να επιφέρει σε μια προοπτική αποχώρηση της Λιβυκής Γενικής Συνομοσπονδίας από την ΠΣΟ. Οπως επίσης είναι γνωστό πως πριν λίγο καιρό οι ίδιοι μηχανισμοί κατάφεραν να εγγράψουν μέλος τους μια Συνομοσπονδία Παλαιστίνιων Εργαζομένων που εδρεύει στη Ραμάλα.

Στην ίδια κατεύθυνση κινείται μεθοδικά και η Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων. Το παράδειγμα της Παγκύπριας Εργατικής Ομοσπονδίας (ΠΕΟ) είναι εύγλωττο. Η ΣΕΣ απαιτεί από την ΠΕΟ να φύγει από την ΠΣΟ προκειμένου να κάνει δεκτή την αίτηση εγγραφής που έχει υποβάλει. Και δεν είναι ο μοναδικός εκβιασμός που επιχειρεί η ΣΕΣ σε βάρος της ΠΕΟ.


Την ίδια στιγμή η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα, οι επιθέσεις των Αμερικανών και των συμμάχων τους ενάντια σε χώρες και λαούς επηρεάζουν τα συνδικαλιστικά πράγματα. Ετσι, μετά τη συνολική αναδιάρθρωση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος στα Βαλκάνια με τον πόλεμο ενάντια στη Γιουγκοσλαβία τώρα η προσοχή των αντιδραστικών δυνάμεων έχει επικεντρωθεί στο Ιράκ, στο Πακιστάν και σε κινήματα όπως της Κούβας, της Συρίας, κ.ά.

Στο Ιράκ η νόμιμη και μαζική GFTU διαλύθηκε και τέθηκε εκτός νόμου από τους κατακτητές. Η ηγεσία της από τους Jamil Al Joboody, Κ. Α. Hamza, κ.ά., αγνοείται. Στη θέση τους οι Αμερικανο-Βρετανοί έχουν ιδρύσει ένα συνδικάτο με τίτλο «Εργατικό Δημοκρατικό Συνδικαλιστικό Κίνημα στη Δημοκρατία του Ιράκ»;! Στις συνεδριάσεις τους παραβρίσκονται, ως ...παρατηρητές, Βρετανοί στρατιωτικοί και στα αιτήματά τους πουθενά δεν προβάλλεται αίτημα για απελευθέρωση της χώρας τους ή για αποχώρηση των κατακτητών. Αντίθετα, λοιδορούν την ανυπότακτη αντίσταση του ιρακινού λαού. Η σημερινή κατάσταση στα συνδικαλιστικά πράγματα του Ιράκ θυμίζει ακριβώς τη φάση του δικού μας κινήματος της περιόδου 1946-1950.

Στην Κούβα οι βρώμικες επιθέσεις των Αμερικανών εντείνονται. Φέτος, για πρώτη φορά, στην Ετήσια Γενική Συνέλευση του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας, που διεξάχθηκε στη Γενεύη από 1 έως 16 του Ιούνη, τα αμερικανικά συνδικάτα έγραψαν στην ημερήσια διάταξη θέμα για την «οργάνωση ανεξάρτητων συνδικάτων στην Κούβα». Στο έγγραφο αυτό των Αμερικανών προκλητικά αναφέρεται: «Ο ελεύθερος κόσμος να επιλέξει εξόριστους συνδικαλιστές, να τους κάνει ηγέτες και να τους κάνει ικανούς να μιλάνε σε διεθνή φόρα και συνέδρια για τη δικτατορία του Κάστρο σε βάρος των εργαζομένων στην Κούβα»...

Στη Συρία και ευρύτερα στη Μέση Ανατολή ως πιο πιθανή τακτική των ιμπεριαλιστών προβάλλει η προσπάθειά τους να αλλάξουν πορεία 180 μοιρών οι ηγεσίες τους. Στο Βιετνάμ εδώ και δύο χρόνια άνοιξε γραφείο η ΔΣΕΣ και μάλιστα έχει εγκαταστήσει εκπρόσωπό της στο Ανόι Βιετναμέζα που ζούσε είκοσι χρόνια στη Γερμανία!

Στην αντεργατική και αντιδραστική αυτή προσπάθεια των ιμπεριαλιστών συμμετέχει ακόμα και η εγχώρια ΓΣΕΕ. Εχουν αναλάβει εργολαβικά τα Βαλκάνια και συνδικάτα Ανατολικών χωρών. Βαποράκι αυτών των ενεργειών είναι το γνωστό ΙΝΕ-ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ που σπαταλά ιλιγγιώδη ποσά για να «εξευρωπαΐσει» τους Βαλκάνιους, τους Μολδαβούς, τους Βούλγαρους, τους Κύπριους, τους Ρουμάνους, Ρώσους κ.ά. Ταυτισμένες απόλυτα οι ηγεσίες ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΣΥΝ, βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία από τη Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων.
Στον αντίποδα αυτών των δυνάμεων πολιτεύεται και δρα το ΠΑΜΕ. Από το 2000 είναι μέλος της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας, πρωτοστατεί στις ευρωπαϊκές προσπάθειες συντονισμού αγωνιστικών δυνάμεων (ΑΝΕΣΥ), έχει την ευθύνη του Ευρωπαϊκού Περιφερειακού Γραφείου της ΠΣΟ και παράλληλα αναπτύσσει διμερείς επαφές και σχέσεις με πολλά συνδικάτα στην Ευρώπη και στον κόσμο. Στην ίδια λογική κινούνται και τα συνδικάτα της δύναμης του ΠΑΜΕ.

Αξίζει, τέλος, να σημειώσουμε ότι η κατάσταση του διεθνούς ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος θα ήταν σαφώς πιο θετική αν τα κινεζικά συνδικάτα με τον όγκο και ειδικό βάρος τους αποφάσιζαν να εγκαταλείψουν την τακτική των ίσων αποστάσεων ανάμεσα στην ΠΣΟ και στη ΔΣΕΣ.

Καταλήγοντας μπορούμε να πούμε ότι η κατάσταση στο διεθνές εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα είναι σε μια περίοδο ανακατατάξεων. Υπάρχουν μεγάλες δυσκολίες για τις ταξικές δυνάμεις, που δίνουν έναν αγώνα άνισο. Συνυπάρχουν όμως ταυτόχρονα και αξιόλογες δυνατότητες που γεννά η επιθετικότητα των ιμπεριαλιστών και του κεφαλαίου, η όξυνση της ταξικής πάλης και η πρωτοπόρα δράση.
Αναδημοσιεύεται από την ΚΟΜΕΠ, τεύχος 3/2004

Του
Γιώργου Μαυρίκιου

πηγή: Ριζοσπάστης

ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ!

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΣΤΟΝ ΤΑΞΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΩΝ

27 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 7.00μμ 

ΟΙΚΗΜΑ ΠΕΟ

Σιφωνιός. Ένας ανιστόρητος και αμετανόητος κομμουνιστής!


Ένας ανιστόρητος και αμετανόητος κομμουνιστής προκαλεί τη έννομον τάξιν!
Ανήκει στο ΠΑΜΕ! Αυτό αρκεί για την ενοχή του.
Μιλάει την ακαταλαβίστικη κομμουνιστική γλώσσα του Περισσού.
Αυτά που λέει είναι ο ορισμός της διαστρέβλωσης για την κοινωνία και την κυβέρνηση.
Όπως το ΚΚΕ, το συνηθίζει να μιλάει επιλεκτικά και ανιστόρητα…
Όποιος δεν συμφωνεί μαζί του είναι εχθρός!
Μας κάνει μαθήματα ότι το δίκαιο του εργάτη είναι πάνω από τους νόμους και το σύνταγμα.
Αρνείται να απολογηθεί στο λαό για το έγκλημα της… Βάρκιζας.
Αρνείται να απολογηθεί για το Πολυτεχνείο του ’73 και το «βρώμικο ‘89».
Αρνείται να καταδικάσει τον «3ο γύρο».
Αρνείται να καταδικάσει τις δολοφονίες του Κατίν και των… αθώων Γερμανών οπλιτών στο Στάλιγκραντ.
Θέλει να μας φορέσει τη ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ για να αρπάζουν οι εργάτες ό,τι παράγουν.
Ανήκει σε εκείνους που μαζί με το ΠΑΜΕ εμπόδισαν τον Οκτώβρη την επέλαση του «λαού με τα μαύρα» στο αστικό κοινοβούλιο για να το συντρίψει.




Μιλάει μαλλιαρά, αμόρφωτα. Μιλάει σαν άξεστος και άπλυτος. Δεν φοράει ούτε γραβάτα. Μπορεί να μην είναι ούτε Έλληνας.
Θέλει να παρασύρει τα παιδιά μας στο δρόμο της ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ.
Απαιτεί δουλειά για όλους και όχι για τους ικανότερους και φθηνότερους.
Δεν παραδέχεται ότι οι πιο έξυπνοι από αυτόν δικαιούνται να του παίρνουν ότι βγάζει, ακόμη και το ψωμί απ’ το τραπέζι.


ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΕΨΕΙ ΤΗ ΒΟΥΛΗ ΣΕ Ο.Βα. ΕΡΓΑΤΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΜΕΣΑ ΑΠΛΥΤΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΜΕ ΛΕΡΩΜΕΝΗ ΦΟΡΜΑ ΚΡΑΤΩΝΤΑΣ ΣΤΑ ΜΟΥΝΤΖΟΥΡΩΜΕΝΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΜΥΣΤΡΙ, ΤΟ ΠΗΛΟΦΟΡΙ, ΤΟ ΣΦΥΡΙ ΚΑΛΩΝΤΑΣ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΛΑΣΠΩΜΕΝΟΥΣ ΑΓΡΟΤΕΣ ΜΕ ΤΟ ΔΡΕΠΑΝΙ, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΟΥΣ ΜΕ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΤΗ ΚΟΠΡΙΑ ΣΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ!!!




ΚΑΛΕΙ ΣΕ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΒΟΛΟ, ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΚΙΛΕΛΕΡ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΓΟΡΓΟΠΟΤΑΜΟ! ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ!


ΠΗΓΉ: Αριστερά και Πολιτική

Άρθρα για την Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία (1)

Η κατάσταση στην Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία

Οι αλλαγές που συντελέστηκαν στην περίοδο 1989-1991, με τις ανατροπές των σοσιαλιστικών κοινωνικοοικονομικών συστημάτων, επέφεραν ραγδαίες ανακατατάξεις στο διεθνές συνδικαλιστικό κίνημα και τις οργανώσεις του.
Από το 1945 και μέχρι το τέλος περίπου της δεκαετίας του 1980 η Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία (WFIU) κυριαρχούσε στα μαζικά κινήματα της εργατικής τάξης με το κύρος, τη μαχητικότητα, τον προσανατολισμό και τη μαζικότητά της.

H WFIU ιδρύθηκε στο Παρίσι με το πρώτο ιδρυτικό συνέδριό της (25/9 έως 9/10/1945) και την εκλογή του Βρετανού Walter Cipihne στη θέση του γενικού γραμματέα της. Στην ίδρυσή της συμμετείχαν οι Γενικές Συνομοσπονδίες όλων των χωρών του κόσμου που μέχρι εκείνη την περίοδο είχαν ιδρυθεί και λειτουργούσαν στις χώρες τους. Με την έναρξη της περιόδου του ψυχρού πολέμου και με πρωτοβουλία των αμερικανικών συνδικάτων (AFL, CIO) αποχώρησαν από την ΠΣΟ ορισμένες Συνομοσπονδίες και στις αρχές της δεκαετίας του 1950 ίδρυσαν τη «Διεθνή Συνομοσπονδία των Ελεύθερων Συνδικάτων» (ICFTU).

Η διάσπαση αυτή των γραμμών του διεθνούς εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος ήταν κύρια αποτέλεσμα των παρεμβάσεων των κυβερνήσεων των ΗΠΑ, της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας, της Ιαπωνίας και άλλων. Η νεοϊδρυμένη ICFTU δεν κατάφερε ποτέ μέχρι σήμερα να εκφράσει τα συμφέροντα και τις αγωνίες της εργατικής τάξης. Ηταν και παραμένει ένα πιστό και επικίνδυνο όργανο του διεθνούς κεφαλαίου και των κυβερνήσεων των ισχυρών ιμπεριαλιστικών χωρών, που μόνιμος στόχος του είναι η διάδοση και η προβολή της αστικής ιδεολογίας μέσα στην εργατική τάξη. Η αδυναμία της «Διεθνούς Συνομοσπονδίας των Ελεύθερων Συνδικάτων» να κερδίσει έδαφος σε βάρος της ΠΣΟ οδηγούσε την οργάνωση αυτή σε αλλεπάλληλες κρίσεις και ως αποτέλεσμα αυτών των αδιεξόδων προέκυψε η ίδρυση της Παγκόσμιας Συνομοσπονδίας Εργασίας (WCL), που σύμφωνα με την ιδρυτική της διακήρυξη υιοθετούσε σοσιαλδημοκρατικές αντιλήψεις. Εντούτοις, από την ίδρυσή της έως και σήμερα κινείται στο περιθώριο της ΔΣΕΣ, είναι μικρή, χωρίς μαζικότητα και περιθωριοποιημένη. Εχει την έδρα της στις Βρυξέλλες και εξαντλεί την όποια παρουσία της στην προσπάθεια να διατηρεί τη χρηματοδότησή της και την καλή οικονομική στήριξη των στελεχών της.



Αναντικατάστατος ο ρόλος της ΠΣΟ



Από τις τρεις αυτές Διεθνείς Συνδικαλιστικές Οργανώσεις, η Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία (ΠΣΟ), με πάνω από 200 εκατομμύρια μέλη σε ολόκληρη την υδρόγειο, διαδραμάτισε ρόλο αναντικατάστατο στο διεθνές στερέωμα για την ανάδειξη του ρόλου της εργατικής τάξης, τόσο για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, όσο και στην κατοχύρωση και διεύρυνση των εργατικών διεκδικήσεων στις καπιταλιστικές χώρες. Σημαντικός επίσης ήταν ο ρόλος της στην υπεράσπιση εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων και συνδικαλιστικών οργανώσεων που δρούσαν σε δύσκολες και αντίξοες συνθήκες.

Στα 45 χρόνια της παρουσίας της (1945-1990) η ΠΣΟ είχε επιβάλει στα πλαίσια του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας του ΟΗΕ την ψήφιση και επικύρωση Διεθνών Συμβάσεων, όπως για την Κοινωνική Ασφάλιση, το δικαίωμα των γυναικών, την παιδική εργασία, το ωράριο απασχόλησης, τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, την εκπαίδευση των εργαζομένων, τις συνδικαλιστικές και δημοκρατικές ελευθερίες και εκατοντάδες ακόμα αποφάσεις που αποτυπώνουν τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης στον 20ό αιώνα. Σ' όλο αυτό το διάστημα της κυριαρχίας της ΠΣΟ, η Διεθνής Συνομοσπονδία των Ελεύθερων Συνδικάτων το μόνο που έκανε ήταν να ευθυγραμμίζεται στον αντικομμουνισμό και στις ψυχροπολεμικές πρακτικές των ΗΠΑ και του Διεθνούς Κεφαλαίου. Στα πλαίσια του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας του ΟΗΕ και στην ψήφιση ορισμένων Διεθνών Συμβάσεων και Συστάσεων συρόταν κάτω από τον όγκο και την πίεση της ΠΣΟ να ακολουθήσει τη στάση και τις προτάσεις της, σε μια προσπάθεια να μη χάνει την επαφή της με τους εργαζόμενους και να διατηρεί ταυτόχρονα τα περιθώρια για τον εγκλωβισμό των μισθωτών στις τάξεις της.

Περίοδος τρομοκράτησης και διωγμού


Η κατάσταση αυτή αμέσως μετά το 1990 άλλαξε ριζικά. Η προσωρινή κυριαρχία των δυνάμεων του Ιμπεριαλισμού και του Διεθνούς Μονοπωλιακού Κεφαλαίου ανέτρεψε τα δεδομένα στο Διεθνές Συνδικαλιστικό Κίνημα. Μέσα στον έξαλλο αντικομμουνισμό και στο καπιταλιστικό παραλήρημα στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, οι κυβερνήσεις, όργανα των ΗΠΑ στο σύνολό τους, από τις πρώτες αποφάσεις που έπαιρναν ήταν η εκδίωξη της ΠΣΟ από όποια γραφεία στεγαζόταν, οι απολύσεις από την εργασία τους των στελεχών της, οι συλλήψεις και η τρομοκρατία. Ενιαία σ' όλες αυτές τις χώρες δημεύτηκαν τα περιουσιακά της στοιχεία και κατασχέθηκαν τα οικονομικά της. Στην Πράγα που ήταν και εξακολουθεί να είναι μέχρι στιγμής η έδρα της ΠΣΟ, από τα τρία πολυώροφα συγκροτήματα κτιρίων που είχε στην κατοχή της μέσα από αλλεπάλληλες κατ' εντολή δικαστικές αποφάσεις έχει περιοριστεί σήμερα σε ένα διαμέρισμα τριών δωματίων των 60 τ.μ.
Στο ίδιο διάστημα, οι εθνικές Συνομοσπονδίες των χωρών αυτών, είτε οι νέες που ιδρύονταν μαζικά, προσέτρεχαν στις τάξεις της ΔΣΕΣ ελπίζοντας στο «αμερικανικό όνειρο».

Οπως είναι γνωστό, οι ανατροπές στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες δεν άφησαν ανεπηρέαστο το κίνημα των αδέσμευτων, τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στον Τρίτο Κόσμο στην Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική. Ετσι και τα συνδικάτα όλων αυτών των χωρών μέσα στα σύννεφα της σκόνης και του κουρνιαχτού που σήκωσαν οι ανατροπές άλλα, φοβισμένα, αδρανοποιήθηκαν, αλλά διαλύθηκαν, άλλα πέρασαν τον Ρουβίκωνα και ελάχιστα έμειναν όρθια. Η προσπάθεια να σταθεί όρθια η ΠΣΟ στο 12ο Παγκόσμιο Συνέδριό της, που πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα δεν μπορούσε εκείνες τις στιγμές να έχει αποτέλεσμα.

Οι ηγετικές δυνάμεις της Νέας Ιμπεριαλιστικής Τάξης Πραγμάτων είχαν συνειδητά ιεραρχήσει σαν πρωτεύον ζήτημα για τις στρατηγικές επιδιώξεις τους τη διάλυση, τον ευνουχισμό και την αιχμαλωσία του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, προκειμένου να περιορίσουν τις αντιδράσεις της εργατικής τάξης στα σχέδιά τους.

Αντιδραστικός επανασχεδιασμός

Στην περίοδο 1990 - 1994 η ΔΣΕΣ κερδίζει συνεχώς έδαφος και σχεδιάζει από την αρχή το διεθνή συνδικαλιστικό χάρτη με την ίδρυση σ' όλο τον κόσμο εκατοντάδων Εργατικών Συνομοσπονδιών. Εκατοντάδες στελέχη των μονοπωλίων και των πολυεθνικών, εμιγκρέδες και ανανήψαντες, χρηματοδοτούμενοι πλουσιοπάροχα ανέλαβαν ένα σημαντικό μέρος αυτού του σχεδίου. Τα παραδείγματα μόνο από την περιοχή των Βαλκανίων μιλούν από μόνα τους.

• Στη Γιουγκοσλαβία, π.χ. αναλαμβάνει να «ανανεώσει» το εργατικό Συνδικαλιστικό Κίνημα ο επαναπατρισθείς από τις ΗΠΑ κ. Ισάνακ, ιδρύοντας τη Συνομοσπονδία ΝΙΖΑΒΙΣΝΟΤ, που με 4.000 μέλη σ' ολόκληρη τη Γιουγκοσλαβία εγγράφεται στη Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων και στη Διεθνή Συνομοσπονδία Ελεύθερων Συνδικάτων, χρηματοδοτείται με εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια, την ίδια στιγμή που η γιουγκοσλαβική KATUI με 4,5 εκατομμύρια μέλη είναι υπό διωγμό και διεθνή αποκλεισμό.

• Στην κορύφωση του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, με πρωτοβουλία της ΓΣΕΕ, της CGI Γαλλίας και της CCIL Ιταλίας, καλείται σύσκεψη των Βαλκανικών Συνδικάτων στη Ρώμη. Η σύσκεψη ματαιώνεται με προκλητική απαίτηση της Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων και της ΔΣΕΣ.
• Τον Ιούνη του 1999 στο Ελσίνκι η ΣΕΣ καλεί και πραγματοποιεί σύσκεψη Βαλκανικών Συνδικάτων, από την οποία απέκλεισε τη ΓΣΕΕ και προσκάλεσε με ατομική πρόσκληση πρώην συνδικαλίστρια και στέλεχος του ΣΥΝ, δίχως να εκπροσωπεί απολύτως κανένα.
Στην περίοδο 1990-1994 οι πιέσεις για την τελική και οριστική διάλυση της ΠΣΟ ήταν ασφυκτικές. Στην Ευρώπη το καθήκον για τη διάλυσή της ανέλαβε εργολαβικά η CGT Γαλλίας υπό την ηγεσία του Γενικού Γραμματέα της Λουί Βιανέ. Με διμερείς επαφές, περιοδείες, πιέσεις και φαιά προπαγάνδα, καλούσε τις Εθνικές Συνομοσπονδίες των κρατών της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Ασίας να ακολουθήσουν το δικό της παράδειγμα και να αποχωρήσουν από την ΠΣΟ, που όπως ισχυρίζονταν δεν είχε πλέον λόγο ύπαρξης. Οι προσπάθειες της CGT είχαν ομολογουμένως αποτέλεσμα να αποχωρήσουν όλες χωρίς εξαίρεση οι οργανώσεις της Ευρώπης από την ΠΣΟ και να αποστασιοποιηθούν πολλές άλλες από τις υπόλοιπες ηπείρους. Για τη συνεισφορά της αυτή η CGT ανταμείφθηκε με την αποδοχή από τη ΣΕΣ των αιτήσεών της για εγγραφή (της CGT) ως πλήρους μέλους στη Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων.

Ολες αυτές οι εξελίξεις είχαν και έχουν αρνητικές επιπτώσεις για την παγκόσμια εργατική τάξη, αφού οι δυνάμεις του καπιταλισμού δρουν πλέον ασύδοτες, σχεδιάζουν και βάζουν σε εφαρμογή τη γραμμή της «κοινωνικής ρεβάνς», αφαιρώντας σταδιακά, αλλά σταθερά δικαιώματα και κατακτήσεις των εργατοϋπαλλήλων, των συνταξιούχων, των νέων και των γυναικών. Μέσα σε λίγα χρόνια το Διεθνές Γραφείο Εργασίας και η ετήσια Γενική Συνέλευση από τόπος αντιπαράθεσης του Παγκόσμιου Εργατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος με τις δυνάμεις της αντίδρασης και του κεφαλαίου, μετατράπηκε σε ένα όργανο της μεγάλης εργοδοσίας και άρχισε να ξηλώνει και να αναιρεί τις Διεθνείς Συμβάσεις με την ψήφο και τη σύμφωνη γνώμη των «εργατικών» εκπροσώπων που στοιχίζονται πίσω από τα ταμεία της Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ΣΕΣ) και της ΔΣΕΣ. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν η άρση της απαγόρευσης της παιδικής εργασίας, της νυχτερινής απασχόλησης των γυναικών, των ιδιωτικών Γραφείων Εύρεσης Εργασίας, των συνθηκών εργασίας των εργατών ορυχείων, η θεσμοθέτηση της ασυδοσίας στην εργασία φασόν κλπ.
Ολες αυτές οι αντεργατικές εξελίξεις συσσώρευσαν και συσσωρεύουν πλούτη αμύθητα για τη διεθνή ολιγαρχία με την ένταση και τη μεγιστοποίηση του βαθμού εκμετάλλευσης σε βάρος της εργατικής τάξης σ' ολόκληρο τον πλανήτη.

Το Συνέδριο της Δαμασκού (22-26/11/1994)

Στο διάστημα μεταξύ 1990 και 1994 η ΔΣΕΣ κερδίζει συνεχώς έδαφος με τη στήριξη των πολυεθνικών και μονοπωλιακών μηχανισμών, ενώ η ΠΣΟ χάνει συνεχώς δυνάμεις και φτάνει στα πρόθυρα της διάλυσης. Τότε ακριβώς, με πρωτοβουλία των Συνδικάτων της Κούβας, της Συρίας, της Λιβύης, της Παλαιστίνης, του Ιράκ, της Νότιας Αφρικής της Ινδίας, του Βιετνάμ και ορισμένων μικρότερων οργανώσεων από τη Λατινική Αμερική, την Ασία και τη Μέση Ανατολή αποφασίστηκε η σύγκληση του 13ου Συνεδρίου, στη μόνη χώρα που δέχτηκε να το φιλοξενήσει, στη Συρία (Νοέμβρης 1994).

Στο Συνέδριο αυτό δύο στελέχη της ΚΕ του ΚΚΕ και δύο ακόμα συνδικαλιστικά μας στελέχη γίναμε μάρτυρες των προσπαθειών της CGT Γαλλίας για τη διάλυση της ΠΣΟ. Τελικά από το Συνέδριο της Δαμασκού αποχώρησε οριστικά η CGTP - ΙΝΤΕΡΣΙΝΤΙΚΑΛ της Πορτογαλίας και η ΟΡΖΖ της Πολωνίας. Ετσι έμεινε χωρίς καμιά ευρωπαϊκή οργάνωση η ΠΣΟ. Οι προσπάθειες όμως για διάλυση δεν πέρασαν και τελικά αποφασίστηκε η «ανανέωση» της οργάνωσης και εκλέχτηκε ηγεσία με επικεφαλής τον Αλεξάντερ Ζάρικοφ που εκπροσωπούσε και εκπροσωπεί και σήμερα στην ΠΣΟ, μια μικρή συνεταιριστική, συνδικαλιστική κίνηση, στη Σιβηρία, πέντε (5) χιλιάδων περίπου ανθρώπων. Στη Δαμασκό, επίσης, τροποποιήθηκε το καταστατικό της ΠΣΟ για τις ανάγκες της λεγόμενης ανανέωσης, που ήταν τότε του συρμού. Με βάση τις καταστατικές αλλαγές που δίνουν το δικαίωμα εγγραφής στην ΠΣΟ οργανώσεων, αλλά και συνδικαλιστικών κινήσεων και επιτροπών, εργοστασιακών και συντονιστικών συνδικαλιστικών κινημάτων, πρόσφατα το ΠΑΜΕ υπέβαλε αίτηση εγγραφής στην ΠΣΟ η οποία εγκρίθηκε.

Παρ' όλες τις δυσκολίες, τις πιέσεις και τις διώξεις τελικά η Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία δε διαλύθηκε, επειδή, κύρια, δυνάμεις από τη Μέση Ανατολή, τη Λατινική Αμερική και την Ινδία, είδαν σχετικά έγκαιρα τις αρνητικές για τους λαούς τους εξελίξεις στις συνθήκες της Νέας Ιμπεριαλιστικής Τάξης Πραγμάτων. Την είδαν σαν αποκούμπι, σαν μια μικρή και αδύναμη σπίθα που μπορεί να εξελιχτεί σε ταξικό πόλο για το Παγκόσμιο Συνδικαλιστικό Κίνημα, προχωρώντας μέσα από αντιφάσεις, ζιγκ - ζαγκ, λάθη και αδυναμίες.

Λίγους μήνες αργότερα, στη Λισαβόνα, στο Συνέδριο της CGTP ΙΝΤΕΡΣΙΝΤΙΚΑΛ, χωρίς ψηφοφορία, επικυρώθηκε η αποχώρηση των Πορτογάλων από την ΠΣΟ και η εγγραφή τους στην Ομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων. Αξίζει να αναφερθεί ότι τη στιγμή ακριβώς που οι ηγέτες των Πορτογάλων εισηγούνταν στο Συνέδριό τους την επικύρωση της αποχώρησης, 1.500 σύνεδροι όρθιοι χειροκροτούσαν και ζητωκραύγαζαν φωνάζοντας ρυθμικά τα αρχικά της ΠΣΟ στη γλώσσα τους.
Αμέσως μετά το Συνέδριο της Δαμασκού, η ΠΣΟ, με το επιχείρημα ότι δεν κατέβαλε κάποιο χρηματικό ποσό, εκδιώχθηκε από τα γραφεία που επί δεκαετίες διατηρούσε στα γραφεία του ΟΗΕ - Διεθνές Γραφείο Εργασίας στη Γενεύη. Παρ' όλα αυτά τα χρόνια που ακολούθησαν η ΠΣΟ καταφέρνει να ξαναπατήσει γερά στη Λατινική Αμερική, να κυριαρχήσει στη Μέση Ανατολή, να κερδίζει έδαφος συνεχώς σε Αφρική και Ασία. Στην Ευρώπη η κατάσταση ακόμα παραμένει ιδιαίτερα αρνητική.

Η κατάσταση αυτή επιβεβαιώθηκε και στο τελευταίο 14ο Παγκόσμιο Συνέδριο της ΠΣΟ που πραγματοποιήθηκε στο Νέο Δελχί από τις 23 έως και τις 28 Μάρτη 2000, όπου αντιπρόσωποι από 70 χώρες συγκεντρώθηκαν, συζήτησαν τα επίκαιρα προβλήματα που απασχολούν το Διεθνές Συνδικαλιστικό Κίνημα και ψήφισαν αποφάσεις, που σε γενικές γραμμές κινούνται σε ταξική, αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική τροχιά. Ξεκαθαρίστηκαν σε σωστή κατεύθυνση οι θέσεις της οργάνωσης απέναντι στην πολιτική των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, του Διεθνούς Κεφαλαίου και των Πολυεθνικών.

Σήμερα μπορεί κάποιος χωρίς υπερβολή να πει ότι από την ΠΣΟ δε λείπουν οι σωστές γενικά θέσεις. Αυτό που λείπει είναι η ΔΡΑΣΗ και ο Αγωνιστικός ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ σε επίπεδο ηπείρων, αλλά και σε παγκόσμια διάσταση. Η αδυναμία αυτή εντοπίστηκε σαν η κυρίαρχη στο Συνέδριο της Ινδίας και ο εντοπισμός αποτελεί ίσως μια αφετηρία για δουλιά στην κατεύθυνση να κατακτά το ρόλο του Ταξικού Συνδικαλιστικού Πόλου σε διεθνές επίπεδο. Η διστακτικότητα και οι ταλαντεύσεις της ηγεσίας της ΠΣΟ εκφράστηκαν και πρόσφατα στις διαδηλώσεις της Πράγας, όπου από έλλειψη προσανατολισμού στη ΔΡΑΣΗ δε συνέβαλε όπως όφειλε και μπορούσε στην οργάνωση και το άπλωμα των αντικαπιταλιστικών διαδηλώσεων.

Πάντως η κατάσταση του Διεθνούς Ταξικού Συνδικαλιστικού Κινήματος θα ήταν σαφώς πιο θετική αν τα κινέζικα συνδικάτα με τον όγκο και το ειδικό βάρος τους αποφάσιζαν να εγκαταλείψουν την τακτική των ίσων αποστάσεων ανάμεσα στην ΠΣΟ και τη ΔΣΕΣ.


Του
Γιώργου ΜΑΥΡΙΚΟΥ*
* Ο Γ. Μαυρίκος είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ


πηγή: Ριζοσπάστης

ΠΕΟ – ΠΑΜΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΤΑΞΙΚΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ

Συνάντηση της ΠΕΟ και αντιπροσωπείας του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου Ελλάδας (ΠΑΜΕ)

Τα προβλήματα των εργαζομένων σε Κύπρο και Ελλάδα αλλά και η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στα εργασιακά σε ολόκληρη την Ευρώπη και τον κόσμο, ήταν τα θέματα που συζητήθηκαν σε συνάντηση που είχε ο Γ.Γ. και το Εκτελεστικό Γραφείο της ΠΕΟ με αντιπροσωπεία του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου Ελλάδας (ΠΑΜΕ) αποτελούμενη από τον Επικεφαλής της Εκτελεστικής Γραμματείας Γιώργο Πέρρο και τον Υπεύθυνο Διεθνών Σχέσεων Γιώργο Ποντικό.

Η συνάντηση, που πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 12 Ιανουαρίου στα Γραφεία της ΠΕΟ στη Λευκωσίας, εντάσσεται στο πλαίσιο των στενών και διαχρονικών σχέσεων των δύο Συνδικαλιστικών Οργανώσεων και σε αυτή συζητήθηκαν επίσης κοινές δράσεις για προστασία των εργαζομένων τόσο σε τοπικό επίπεδο όσο και μέσα από την Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία (ΠΣΟ), της οποίας είναι μέλη.

Μετά από τη συνάντηση ο Γ.Γ. της ΠΕΟ Πάμπης Κυρίτσης και ο Επικεφαλής της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ Γιώργος Πέρρος σε δηλώσεις που έκαναν προς τα ΜΜΕ επεσήμαναν το γεγονός ότι η συνάντηση αυτή πραγματοποιήθηκε σε μια πολύ σημαντική περίοδο για το Εργατικό Κίνημα της Κύπρου και της Ελλάδας, το οποίο καλείται να είναι σε εγρήγορση για να μπορέσει να προστατεύσει τους εργαζόμενους από τις επιθέσεις που δέχονται συνεχώς από το κεφάλαιο εξαιτίας της οικονομικής κρίσης.

Επίθεση ενάντια στις Συμβάσεις και προσπάθεια υποτίμησης της αξίας της εργασίας

Όπως τόνισε ο Γ.Γ. της ΠΕΟ, «είχαμε την ευκαιρία να ανταλλάξουμε απόψεις, προβληματισμούς και εμπειρίες σε ότι αφορά τις επιθέσεις που δέχονται σήμερα οι εργαζόμενοι». Όπως εξήγησε, παρά το γεγονός ότι η κρίση έχει χτυπήσει την Ελλάδα οξύτερα και τα προβλήματα των εργαζομένων εκεί είναι πολύ μεγαλύτερα, εντούτοις διαπιστώθηκε ότι η ουσία των προβλημάτων είναι κοινή. «Είναι οι ίδιοι ακριβώς κύκλοι που επιτίθενται στους εργαζόμενους, οι κύκλοι του κεφαλαίου, οι οποίοι έχουν τους ίδιους στόχους παντού, και που δεν είναι άλλοι από το να φορτώσουν τα βάρη της κρίσης και τις επιπτώσεις της στους εργαζόμενους. Παράλληλα, μερίδα εργοδοτών χρησιμοποιούν την οικονομική κρίση ως μια ευκαιρία για να αμφισβητήσουν και να υποσκάψουν εργατικά δικαιώματα που έχουν κερδηθεί με αγώνες», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Η επίθεση, σύμφωνα με τον Γ.Γ. της ΠΕΟ, στρέφεται στο θεσμό των Συλλογικών Συμβάσεων και γίνεται συντονισμένη προσπάθεια για υποτίμηση της αξίας της εργασίας.

Συναυλία στη Λευκωσία για στήριξη των απεργών στην Ελληνική Χαλυβουργία

Ο Π. Κυρίτσης είπε ότι στο πλαίσιο της κοινής δράσης των δύο Συνδικαλιστικών Οργανώσεων, η ΠΕΟ προτίθεται να διοργανώσει σύντομα μια συναυλία στη Λευκωσία με την παρουσία εκπροσώπων των εργαζομένων στην Ελληνική Χαλυβουργία, οι οποίοι απεργούν για 2,5 και πλέον μήνες. «Στόχος της εκδήλωσης θα είναι η έκφραση της αλληλεγγύης και της συμπαράστασης των Κυπρίων εργαζομένων προς τους απεργούς αλλά και η οικονομική τους στήριξη των απεργών», είπε.

Σημειώνουμε ότι δεν ήταν λίγες οι φορές στο διάστημα αυτό που έμπρακτα η ΠΕΟ στάθηκε στο πλευρό των απεργών στην Ελληνική Χαλυβουργία αφού στελέχη της επισκέφθηκαν τους απεργούς εκφράζοντας την συμπαράσταση και την αλληλεγγύη της Ομοσπονδίας αλλά και στηρίζοντας οικονομικά τον αγώνα τους.

Κοινή δράση στα πλαίσια της ΠΣΟ

Σε ότι αφορά την Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας, της οποίας η ΠΕΟ και το ΠΑΜΕ είναι ενεργά μέλη, ο Π. Κυρίτσης είπε ότι στη συνάντηση τονίστηκε η ανάγκη κοινής δράσης και συντονισμού στα πλαίσια της Ομοσπονδίας, με στόχο την δημιουργία κοινού μετώπου των εργαζομένων σε όλη την Ευρώπη αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Σημειώνουμε ότι ο Γ.Γ. της ΠΣΟ Γιώργος Μαυρίκος είναι ηγετικό στέλεχος του ΠΑΜΕ και η ΠΕΟ έχει την ευθύνη συντονισμού του Ευρωπαϊκού Περιφερειακού Γραφείου της Ομοσπονδίας.
Όπως τόνισε ο Γ.Γ. της ΠΕΟ στους δημοσιογράφους, «έχουμε συμφωνήσει μέτρα ενίσχυσης αυτής της δραστηριότητας και συγκεκριμενοποίησης περαιτέρω της δουλειάς μας στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι Πανευρωπαϊκά».

Στη συνέχεια αναφερόμενος στην Συνομοσπονδία των Ευρωπαϊκών Συνδικάτων, που είναι ο επίσημος συνομιλητής της Ε.Ε., είπε πως η δράση της δεν ικανοποιεί τις δύο Συνδικαλιστικές Οργανώσεις, αφού θεωρούν πως οι απόψεις και οι αντιδράσεις της δεν είναι εκείνες που χρειάζονται στις συγκεκριμένες συνθήκες για να αντιμετωπιστεί και να αναχαιτιστεί η επίθεση που δέχεται το Κίνημα των εργαζομένων Παγκόσμια και Πανευρωπαϊκά.
«Αντίθετα, σε πολλά ζητήματα αυτά τα Συνδικάτα δημιουργούν προϋποθέσεις με τη στάση τους για να περνούν αντεργατικές πολιτικές», είπε.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να σηκώσουν ανάστημα

Από την πλευρά του ο Επικεφαλής της αντιπροσωπείας του ΠΑΜΕ Γιώργος Πέρρος είπε ότι η συνάντηση ΠΕΟ-ΠΑΜΕ, που γίνεται σε μια περίοδο κατά την οποία η κρίση είναι σε εξέλιξη, δείχνει την ανάγκη της κοινής δράσης και στάσης των δύο Οργανώσεων απέναντι στην συντονισμένη επίθεση ενάντια στη ζωή και τα δικαιώματα της Εργατικής Τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. «Η προπαγάνδα που αναπτύσσεται για να υπάρχει διάσπαση ανάμεσα στους εργαζόμενους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα και η άποψη που προωθείται ότι πρέπει ο δημόσιος τομέας να φθάσει στα επίπεδα του ιδιωτικού τομέα δεν πρέπει να περάσει», επεσήμανε.

Ο Γ. Πέρρος είπε ότι το ΠΑΜΕ θέλει να ενισχύσει περαιτέρω τις σχέσεις του με την ΠΕΟ και με τους εργαζόμενους της Κύπρου οι οποίοι και αυτοί με τη σειρά τους δίνουν μια δύσκολη μάχη. Στο σημείο αυτό αναφέρθηκε στην ενημέρωση που έτυχε από τους εκπροσώπους της ΠΕΟ σχετικά με τις προσπάθειες που έγιναν από μερίδα κομμάτων της αντιπολίτευσης να χτυπηθούν εργατικά δικαιώματα, που όμως με την παρέμβαση της ΠΕΟ αποσοβήθηκαν.
«Θεωρούμε ότι υπάρχει περίπτωση να γίνει προσπάθεια να έρθουν κι άλλα αντεργατικά μέτρα, αλλά ξέρουμε ότι στην ηγεσία της Κυπριακής κυβέρνησης είναι ο Δημήτρης Χριστόφιας, οπόταν προφανώς θα κάνει προσπάθειες να τα παρεμποδίσει», είπε ο Γ. Πέρρος.

Όπως ανέφερε ο Επικεφαλής του ΠΑΜΕ, η επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους προέρχεται από το κεφάλαιο, τους πολιτικούς του υπηρέτες που είναι οι κυβερνήσεις των χωρών (και στην Ελλάδα συγκυβερνούν τρία κόμματα που έχουν κοινή γραμμή στο κτύπημα των δικαιωμάτων και της ζωής της Εργατικής Τάξης), την Ε.Ε., τα μεγάλα μονοπώλια και τις πολυεθνικές.

«Η επίθεση, ανεξάρτητα από την ένταση, είναι σχεδόν η ίδια σε όλες τις χώρες και πρέπει να υπάρχει κοινή δράση και απάντηση του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Δηλώνουμε πως δεν πρέπει να γίνει κανένας διάλογος με τους σφαγείς των δικαιωμάτων μας και να μην ληφθεί κανένα νέο μέτρο σε βάρος των εργαζομένων. Την κρίση πρέπει να την πληρώσουν αυτοί που την δημιούργησαν που είναι το κεφάλαιο, οι βιομήχανοι, οι ολιγαρχία του πλούτου και οι εργαζόμενοι πρέπει να σηκώσουν ανάστημα, να αναπτύξουν αγώνες και να απαιτήσουν τις σύγχρονες ανάγκες τους. Χρειάζεται ένα κίνημα ανυπακοής, ρήξης με αυτές τις πολιτικές, κίνημα ενιαίας αντεπίθεσης των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων», κατέληξε ο Γ. Πέρρος.