Συμφωνούμε με την κυβερνητική θέση πως όλοι μαζί πρέπει να ξανακτίσουμε την οικονομία και τον τόπο μας. Συμφωνούμε ότι αυτές τις δύσκολες στιγμές πρέπει να υπερισχύσει το κοινό καλό και η ενότητα. Κι ακόμα περισσότερο, συμφωνούμε με την επισήμανση ότι «είναι πρωτόγνωρες οι συνθήκες που ζούμε με την οικονομική τραγωδία που πλήττει τη χώρα μας, συνθήκες που επιβάλλουν σε όλους μας να λειτουργήσουμε συναινετικά, και παρ’ όλες τις διαφωνίες μας να κάνουμε την ενότητα, μέσα από το διάλογο, πυξίδα των ενεργειών μας». Ναι, ας κάνουμε τις «διαφωνίες λεπτομέρειες και δευτερεύουσες».
Πολύ ωραία όλα τούτα. Πόσο αληθινά είναι, όμως, όταν η φαρέτρα των κυβερνητικών στελεχών και των στελεχών της Πινδάρου είναι γεμάτη με όπλα κατά της προηγούμενης Κυβέρνησης; Πώς μπορεί να είναι ειλικρινή όλα τούτα, όταν την ίδια ώρα και στιγμή βάλλεται ο τέως Πρόεδρος και η Κυβέρνησή του, βάλλεται το ΑΚΕΛ ως η κύρια συνιστώσα δύναμη τής τότε Κυβέρνησης ως οι μόνοι και απόλυτοι καταστροφείς του τόπου;
Η ενότητα δεν είναι μονόδρομος και δεν οικοδομείται πάνω σε εύηχα συνθήματα. Η ενότητα οικοδομείται στην πράξη και το προσκλητήριο για ενότητα πρέπει να έχει περιεχόμενο ειλικρίνειας και σεβασμού. Σεβασμού προς όλες τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου, της αντιπολίτευσης μη εξαιρουμένης.
Η Κύπρος βρίσκεται στον κλοιό της ύφεσης και των μνημονιακών προγραμμάτων. Η αντιμετώπιση της δύσκολης κατάστασης και η έξοδος από την κρίση δεν είναι υπόθεση του ενός. Αλλη βέβαια η ευθύνη αυτών που κυβερνούν και άλλη η ευθύνη των υπολοίπων. Αν θέλει τη συνδρομή και των υπολοίπων η Κυβέρνηση, ωστόσο πρέπει να τους ακούσει κιόλας. Να ζητήσει τις προτάσεις και τις εισηγήσεις τους, να τις μελετήσει και όχι να τις απορρίψει πριν δει το περιεχόμενό τους. Ετσι θα έχουν νόημα οι παραινέσεις για ενότητα.
