Προσωπικές σημειώσεις - 5

• Η φιλελεύθερη αριστερά δεν έχει πλάνο εξόδου από την κρίση γιατί ούτε η φιλελευθερη δεξιά έχει πλάνο εξόδου από την κρίση. Για αυτό η μόνη τους επιλογή είναι να ενώσουν τις δυνάμεις τους. Γιατί ακριβώς επιβάλλεται αυτό; Γιατί τόσο η φιλελεύθερη αριστερά όσο και η φιλελεύθερη δεξιά είναι απόλυτα εμποτισμένες από τη φιλελεύθερη πολιτικο -  οικονομική αντίληψη/ ανάλυσης της κρίσης. Θέλουν θεσμικές διόρθωσεις των κακοτεχνιών του νεοφιλελευθερισμού και αυτό ελπίζουν να το επιτύχουν με μια αλλαγή δυνάμεων στο πολιτικό επίπεδο. Οι φιλελεύθεροι δεξιοί και αριστεροί είναι φιλελεύθεροι ακριβώς γι αυτό. Επειδή πιστεύουν πως το πολιτικό δύναται να διορθώσει και άρα να καθορίσει το οικονομικό. Για αυτό ακριβώς θυμίζω πως τους κορόιδευε και ο Μαρξ πριν από 200 χρόνια.

• Η φιλελεύθερη αριστερά για να περάσει το πολιτικό αυτό πρόγραμμα εξόδου από την κρίση χρειάζεται απαραίτητα τα εξής:

1. Να πείσει τον κόσμο πως ο σοσιαλισμός είναι ανέφικτος. Θα χρησιμοποιήσει προς τούτο συγκεκριμένα επιχειρήματα: α)πως δεν έχει πρόγραμμα η κομμουνιστική αριστερά, 

β) πως δεν θέλει συνεργασία η κομμουνιστική αριστερά με αντι-κομμουνιστικό φιλολαϊκό πρόγραμμα, γ) πως δεν θέλει ο κόσμος τον σοσιαλισμό,δ)  πως ο κοσμός θέλει αλλά δεν γίνεται σήμερα, ε) πως κινδυνεύουμε από το φασισμό και πρέπει σιγά σιγά και με υπομονή να φτάσουμε στο στόχο, ζ) πως έχουμε κατοχή - γερμανική, τούρκικη γουοτεβερ - κ.λ.π. 

2. Να βαφτίσει την έκφυλη εθνική αστική τάξη, τα κέρδη της οποίας παράχθησαν από την εκμετάλλευση του προλεταριάτου τα ταξικά συμφέροντα του οποίου τάχα αντιπροσωπεύει, ως σύμμαχο της σε ένα επιβεβλημένο και ιερό αγώνα. Να σώσουμε τη χώρα, την ήπειρο κ.λ.π

3. Να μην παραδεχτεί ποτέ δημόσια πως είναι η ίδια που δεν θέλει τον σοσιαλισμό. Αντίθετα να νομιμοποιεί τις συμμαχίες της με την εθνική αστική τάξη ως ηρωϊκές αυτοθυσίες εκ μέρους της.

4. Να μην παραδεχτεί πως είναι η ίδια αντι-κομμουνιστική στην πράξη και στις πολιτικές της επιλογές. Να ταυτοποιεί τον "κομμουνισμό" είτε με μια ωραία ουτοπία, είτε με μια κακή ανάμνηση, είτε με ένα μακρινό κι αγαπητό της συγγενή.

• Δεν μπορώ να στηρίξω τη φιλελεύθερη αριστερά. Εζησα όλη μου τη ζωή σε ένα σύστημα που μισούσα και τώρα η έκκληση να σώσουμε τη χώρα, να σώσουμε την ευρώπη, να σώσουμε αυτό το σύστημα δεν με σύγκινεί ούτε με αφορά. Αυτό δεν είναι μαξιμαλισμός. Είναι πως αρνούμαι να δεχτώ το ψέμμα πως ο σοσιαλισμός είναι αδύνατος. Είναι που δεν μπορώ να μετέχω στην κατασκευή αυτού του ψέμματος παριστάνοντας πως είμαι μια κομμουνίστρια που ανησυχεί και αγωνίζεται για το καλό των ανθρώπων.

• Είναι απολύτως ξεκάθαρο το τοπίο. Η αριστερά της Κύπρου και η αριστερά της Ελλάδας στην πλειοψηφία της δεν επιθυμούν καμιά απολύτως σοσιαλιστική κοινωνία. Και δεν με αφορά αυτό στο οποίο πιστεύουν. Δηλαδή την αστική τάξη που κάνει πλάτες στο μεγάλο κεφάλαιο και ρίχνει ψίχουλα μισθούς/επιδόματα/συντάξεις στους δούλους του 21ου αιώνα θεωρώντας πως έτσι πράττει το καθήκον της.

• Δεν υπάρχει χρόνος για άλλα ψέμματα για μένα. Και πολύ περισσότερο δεν βλέπω να υπάρχει πια ούτε λόγος.

Προσωπικές σημειώσεις - 4

• Βλαδίμηρε, όσα χρόνια εσύ ήσουν πεθαμένος έχουν συμβεί πράματα και θάματα εδω πέρα.  Νικήσαμε τον Ναζισμό γίναμε άνθρωποι και δομήσαμε τον σοσιαλισμό στην ανατολική ευρώπη. Δεν σε ξεχάσαμε. Επίσης πάψαμε να είμαστε εργατόπαιδα, μορφωθήκαμε, αγοράσαμε σπίτια και κάναμε οικογένειες.

• Δεν ξέρω αν σου΄χει πει κανείς εκεί πάνω, πως ο σοσιαλισμός της ανατολικής ευρώπης δεν ήταν αρεστός στη δυτική ευρώπη. από τότε που πέθανες. Γιατί ο Ιωσήφ ήταν λίγο δικτάτορας για τα ήθη και τις καθημερινές ανάγκες των ανθρώπων της δύσης, έτσι λέγανε. Οι άνθρωποι στη δύση δεν ήθελαν τον υπαρκτό  σοσιαλισμό αλλά ούτε ο Ιωσήφ ήθελε να γίνει σοσιαλισμός στη δύση κι έτσι κάπως τα βρίσκαμε.

• 'Οπως είχες ήδη καταλάβει πριν πεθάνεις, οι άνθρωποι στην ευρώπη ήταν πολύ προχωρημένοι και καλλιεργημένοι άνθρωποι. Κράτησαν γι αυτό την παράδοση της αριστεράς αλλά δεν ήθελαν μια ανατολική αριστερά του υπαρκτού ήθελαν μια δυτική αριστερά ενός άλλου μοντέλου υπαρκτού που τον έλεγαν δημοκρατικό. Πίστευαν πολύ, πως μόνο στη δύση μπορούσε να δομηθεί ο σωστός σοσιαλισμός, όχι αυτός που άρχισες εσύ και μετά πήρε ο Ιωσήφ και τους άφησε  κιόλας συναινετικά στην ησυχία τους.

• Βλαδίμηρε, άρχισα να σκέφτομαι τελευταία πως από τότε που πέθανες οι άνθρωποι στη δύση μας έλεγαν ψέμματα πως ήθελαν ένα δημοκρατικό σοσιαλισμό και όχι τον υπαρκτό του Ιωσήφ, και  πως επίσης ήταν ψέμμα πως το χειρότερο που συνέβει στον 20ο αιώνα ήταν ο υπαρκτός σοσιαλισμός. Σκέφτομαι όμως πως κι ο Ιωσήφ μας έλεγε ψέμματα πως ο κόσμος έγινε πολύ καλύτερος με τον υπαρκτό που τους άφηνε στη δύση στην ησυχία τους, και πως ήταν μέρος ενός ψέμματος όταν μας έλεγε να μην θέλουμε επαναστάσεις και άλλα τέτοια ανώριμα αριστερίστικα και διεθνιστικά για την εσσδ.

• Δεν μας είπε ποτέ ο Ιωσήφ πως το χειρότερο πράγμα που συνέβει στον 20ο δεν ήταν πως ο καπιταλισμός εξακολουθούσε να υπάρχει αλλά ήταν πως ο καπιταλισμός έπαψε να είναι αυτό ήτανε άλλοτε. Δεν μας είπε τίποτα γι αυτό το χρηματοπιστωτικό σύστημα και για τις φούσκες και τους κύκλους των οικονομικών κρίσεων, γιατί αλλιώς πως και δεν μας είπε πως θα τρώγαμε αργά ή γρήγορα τα μούτρα μας με το πρόγραμμα του, να μην θέλουμε εγκαιρότερα επανάσταση.

• Τώρα Βλαδίμηρε ετοιμάζονται να ξαναμοιράσουν τον κόσμο κι εσένα να σε μεταφέρουν από το μαυσωλείο, γιατί δεν σου΄πα, οι ρώσοι είναι πια ένας αχαρακτήριστος λαός που πουλάει και τη μάνα του για λίγα ντολαρς. Δεν θαθελα να σου πω ψέματα πως οι άνθρωποι κατάλαβαν οτιδήποτε δεν είχαν καταλάβει στην εποχή σου, ούτε να σου πω ψέμματα πως τώρα πια εκτιμάται το όνομα σου και το έργο σου.

• Τώρα μας λένε τα ίδια ψέμματα που έλεγαν πάντα, πως ο δημοκρατικός σοσιαλισμός μόνο στη δύση μπορεί να δομηθεί και ετοιμάζουν τα κεφάλια μας για τα μονοπώλεια ενός άλλου Βλαντιμήρ που ευτυχώς δεν πρόλαβες να συναντήσεις. Αυτό, σύντροφε, το λένε δυνατότητα περάσματος στο δημοκρατικό σοσιαλισμό, και κυκλοφορούν και προεκλογικά σποτάκια με φιλεργατικά συνθήματα.

• Έτσι αποφάσισα πως δεν έχω πια τίποτε άλλο να κάνω παρά να λυπάμαι που χρειάζεται τόσος χρόνος για να ντραπούν και να πάψουν να μας πίνουν το αίμα με αριστερό ενθουσιασμό, άσε που δεν θέλω πια να σκέφτομαι και τις ζωές τόσων άλλων ανθρώπων. Που όταν είναι στη χώρα μας βέβαια τους φροντίζουμε και τους αγαπάμε, μέχρις εδώ. Τώρα θα κανουμε όμως σοσιαλισμό στην ευρώπη και έτσι οι πύραυλοι που θα τους γαμάνε στη χώρα τους θα είναι σοσιαλιστικοί.

• Είναι μια νέα κατηγορία ανθρώπων Βλαδίμηρε, που αρέσκεται πολύ να διαβάζει και να γίνεται πρωτοπόρος διανόηση για το καλό της εργατικής τάξης, επειδή όμως εγώ ξέρω εσένα αντιλαμβάνεσαι πως το πιθανότερο είναι να τους πω να πάνε να γαμηθούν.

• Έχω πολύ διάβασμα, γιατί αλλιώς δεν βλέπω να αντέχω. Επίσης αποφεύγω τη χαρά γιατί δεν θέλω να ντρέπομαι περισσότερο.

• Σε φιλώ σύντροφε.

Προσωπικές σημειώσεις - 3

• Είναι καιρός σύντροφοι, να δώσετε ένα χέρι βοήθειας στην Ιστορία.

• Οι τράπεζες λεηλατούν τον κόσμο, αλλά εμείς έχουμε μια δική μας τράπεζα, την ιστορική τράπεζα, την τράπεζα της αξιοπρέπειας μας και της περηφάνειας μας. Της ιστορίας του τόπου μας. Ανοίξτε τα ταμεία της ιστορίας να φάει ο κόσμος. Να μην ζητιανέψει στα σκουπίδια του καπιταλισμού, της αστικής θεωρίας, της μωρίας του εικοστού αιώνα. Δώστε ξανά τον τόπο πίσω στον τόπο.

• Δώστε ξανά το τόπο πίσω στον τόπο, "επιστρέψτε τις λέξεις στην εργατιά", τις δικές της λέξεις, αυτές που μόνη της κατάκτησε, αυτές που μας κάνουν όλους τόσο περήφανους και δεν υποκλινόμαστε στον ηγεμονικό λόγο, στο κενό γράμμα, στις γραμμικές Β του αιώνα μας, στον λόγο του κατεστημένου ιερατείου. Δώστε στο λαό τις κατακτήσεις του, τις λέξεις του και την ανώτερη θεωρία που τον τίμησε. Που δεν τον έφτυσε σαν επαίτη και αμόρφωτο,που δεν τον πάτησε, που δεν του ήπιε το αίμα, που τον ανέδειξε σαν την μόνη αληθινή ελπίδα της νόησης, της ηθικής, της αγάπης, των αξιών, του αδύνατου.

• Δώστε στο όνειρο την ανάμνηση του, την απόδειξη της ύπαρξής του, δώστε μια μπουνιά σ΄αυτό τον εφιάλτη που κατσικώθηκε στις ζωές μας και ξερνά τους εσωτερικούς εμετούς του με αναίδεια, πάνω σε κάθε ομορφιά που προσπαθεί να αναδυθεί από το βυθό, να πάρει ανάσα, να ζήσει.

• Δώστε μας πίσω τον τόπο μας.

Προσωπικές σημειώσεις - 2

• Ο σύντροφος φρόντισε να με ενημερώσει από χθες το πρωί. Στην ευρωβουλή, τα τσογλάνια οι νεοφιλελευθεροι υπερψήφισαν με 436 ψήφους κατά της πρότασης για αύξηση του εταιρικού φόρου. Οι" δικοί μας", οι δύο ευρωβουλευτές, με ενημερώνει ψήφισαν βέβαια υπέρ και η εφημερίδα φιλελεύθερος σκύλιασε...Γιαννάκης, Θεοχάρους βέβαια και με τα τέσσερα με την πλουτοκρατία.

• Κατευθύνομαι στο τιμημένο πανεπιστημιακό κτήριο ,εις το όνομα του πατρός και του υιού και του αγίου πνεύματος Α.Λεβέντη για το συνέδριο, βρίσκομαι έξω και έρχεται μήνυμα. Οι "δικοί μας" απέσυραν την ψήφο υπέρ - παρόλο ότι η πρόταση δεν πέρασε....μούγκα...γιατί απέσυραν την ψήφο υπέρ της αύξησης του εταιρικού φόρου;! Τί έγινε; Ψήφισαν "κατά λάθος" χθες υπέρ, και σήμερα "απέσυραν ηλεκτρονικά την ψήφο";...για ποιό λόγο;...για χάρη της ιστορίας;! να γράψει η ιστορία "κατά"; ποιός "διέταξε" να αποσυρθούν οι ψήφοι μιά μέρα μετά;...πάω σε ένα συνέδριο για την Ιστορία της Αριστεράς!...ζούμε ένα διήμερο ιστορικών στιγμών...Λεβέντης, ΚΚΚ, Ευρωβουλή και Χριστιανοδημοκρατικές "ομοφωνίες"...ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από το κτήριο, αναμφιβόλως..είναι το φάντασμα του "κληρονομικού δικαιώματος" που έκτισε αυτό τον κόσμο: Λεβέντης, Ιστορία, ΚΚΚ, Ακελ, Ευρωβουλή...μέσω "κληρονομικών" δικαιωμάτων...όλα!

• Σε λιγότερο από δύο ώρες, έρχεται και καρφώνεται μες το μυαλό μου..."έσπειρα δράκους και θέρισα ψύλλους..."Κάρολε, πιο σιγά, από μέσα σου, θα κατηγορηθείς για ψευτοεπαναστάτης...το έχει αυτό το αστικό δίκαιο. Το δίκαιο των κληρονομημένων δικαιωμάτων, που κτίζει κτήρια, τυπογραφεία, αρχειακές βιβλιοθήκες, βουλές, την έχει στην  τσέπη την κατηγορία της ψευδοεπανάστασης" "Αχαχαχα! Λέει ο Κάρολος! Μα πάεις καλά κόρη μου; Σιγά να μεν φοηθώ να μεν με πουν ψευδοεπαναστάτη ! " "Κάρολε, λέω, πιό σιγά, ποτέ δεν ξέρεις το μένος του πατριωτισμού τι μπορεί να σου φέρει..."

• Είπα στο σημείωμα - 1. Μπορεί το ακελ να αποποιηθεί την ιστορία του ΚΚΚ; Απάντησα - όχι δεν μπορεί! Ό λόγος είναι πως απλά δεν μπορεί να αναμετρηθεί μ΄αυτή την ιστορία. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ! Όπως δεν μπορεί να αναμετρηθεί το σημερινό Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας με τη δική του ιστορία, και τόσα και τόσα άλλα για παράδειγμα...

• Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα: Πρέπει να μελετήσω την ιστορία αυτού του κόμματος. Έχω την εντύπωση πως το ακελ έχει ακολουθήσει κατά πολύ τα βηματά του...έξω φυσικά ο άγιος Σαρτρ...που τέτοια τύχη...

• Συμπληγάδες....αυτό που μας έδωσε η σοσιαδημοκρατία είναι οι Συμπληγάδες...γιατί τι να κάνεις στη δική μας περίπτωση;...τι να κάνεις;...ο φασισμός είναι έξω από την πόρτα...τι να κάνεις;...να χτυπήσεις το μόνο κομμάτι της κοινωνίας, που έστω από φιλότιμο θα προσπαθήσει να αντισταθεί;...τι να κάνεις;...δεν μπορείς να κτυπήσεις την αριστερά του τόπου. όσο κι αν στρογγυλοκάθησε μέσα στον ιμπεριαλισμό, όσο κι αν πρόδωσε, όσο κι αν προδίδει, όσο επηρμένα κι αν λέει εσένα "αριστεριστή", "ψευδοεπαναστάτη", δεν μπορείς...γιατί δεν υπάρχει τίποτε άλλο που να μην έχει βρωμίσει ως τον πάτο..

•  ...δεν μπορεί να αναμετρηθεί....η ευρώπη και η αριστερά της, η τιμημένη πατριωτική σοσιαλδημοκρατία της, τα ευρωκοινοβούλιά της, δεν μπορούν να αναμετρηθούν με τον επαναστατικό μαρξισμό, ούτε με τα κομμουνιστικά κόμματα των αρχών του αιώνα...θα γίνουν θρύψαλα με τη μία...με τη μία, όχι με δύο προσπάθειες...

• πως να μη θές λοιπόν να κρατήσεις τον καπιταλισμό ζωντανό; ποιό ήταν τόσα χρόνια το αφήγημα; "η διέξοδος της αριστεράς για να παραμείνει κομμουνιστική στον καπιταλισμο, είναι να αποποιηθεί τον ταξικό της επαναστατικό ανατρεπτικό ρόλο και να γίνει πατριωτική. πατριωτισμός ίσον κομμουνισμός - μαρξισμός επί καπιταλισμού!" με αυτήν ακριβώς την τσιόφτα, υπογράφησαν στο συμβολαιογράφο τα "κληρονομικά" δικαιώματα....

• "ήταν καλός άνθρωπος, λέει. ανκαι αριστερός έγινε αγαπητός από όλο τον κόσμο..." τα ακούς Κάρολε; είναι ζήτημα κοινωνικού "ήθους" πια η προδοσία.

• τί θα γίνει;...ξέρουμε τί θα γίνει...θα περιμένουμε το θαύμα...όταν πια θα έχουν όλα καταστραφεί, όταν η ιστορία θα διαγράψει και θα διαφωτίσει, όταν η ιστορία αποφασίσει, τι θα φυλάξει και τι θα πετάξει από τα δικά της ξεκλείδωτα και αναιδή αρχεία, όταν πια δεν θα υπάρχει λόγος να συζητάμε, όταν μας κατασπαράξει ο βρωμερός καπιταλισμός, όταν διαμελήσει τα πάντα, τότε θα γίνουμε από δυο- τρεις πεντέξη...αυτό θα είναι όλο κι όλο το κέρδος και η προσφορά της περιόδου της περίφημης σοσιαλδημοκρατίας στην ευρώπη...ότι θα αρχίσουμε πάλι από την αρχή, λίγοι, πολύ λίγοι, όχι εμείς, εμείς θα είμαστε γέροι, άλλοι... εμείς στην καλύτερη, θα φύγουμε ξέροντας πως δεν ζήσαμε ποτέ με ωραία και επικίνδυνα ψέματα που πληρώνουν πάντα οι άλλοι...αλλά και πάλι τι να το κάνεις μπροστά στην απόλυτη καταστροφή..

• υ.γ: μην τα φυλάς τα αρχεία, δώστα! έτσι κι αλλιώς ο καπιταλισμός σύντομα δεν θα σε χρειάζεται άλλο...

Προσωπικές σημειώσεις από το Συνέδριο για το Κ.Κ.Κ

Απλά ήταν αδύνατον να μην παρευρεθώ στο σημερινό συνέδριο. Και να ήθελα, και να μην μπορούσα, έκλεισα τα κινητά, τις δουλειές στο γραφείο, τις υποχρεώσεις ,γιατί απλώς το αυτοκίνητο κατευθύνθηκε μόνο του στο κτήριο Α. Λεβέντη. Στο κτήριο  "γραμμένο" εις το όνομα (του πατρός και του εγγονού) και προς τιμήν του προγόνου των πριγκιπικών απογόνων,  έλαβε χώρα σήμερα , το Συνέδριο που συνδιοργάνωσαν, το Ινστιτούτο Ερευνών Προμηθέας και το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Παν/μίου Κύπρου με τίτλο

 " Η Κυπριακή Αριστερά στην πρώτη περίοδο της Βρετανικής Αποικιοκρατίας : 

Εμφάνιση, Συγκρότηση, Εξέλιξη."

Σημειώσεις/ Εντυπώσεις/ Παρατηρήσεις:

• Πρόκειται όντως για Συνέδριο. Δεν πρόκειται για "κομματική φιέστα". Δεν εντοπίζω πουθενά την φίλτατη Ξένια Κωνσταντίνου, και δεν λυπάμαι που την αναφέρω στην πρώτη - πρώτη σημείωση, με το φόβο, μήπως χαλάσω την εικόνα που θα ήθελα να μεταφέρω εδώ. Το Συνέδριο είναι πολύ καλά οργανωμένο και οι ομιλητές - 16 στο σύνολο - είναι στην πλειονότητα τους, σοβαροί μελετητές της Κυπριακής Ιστορίας. Οι εισηγήσεις είναι καθαρά ακαδημαϊκού ύφους και περιεχομένου και ως εκ τούτου απαιτούν γνώσεις ιστορικές και μεθοδολογική ικανότητα τόσο από τους ίδιους όσο και από τους παρευρισκομένους ακροατές. Διακρίνω και ένα έντιμο "άγχος" που συνήθως διακατέχει τους ακαδημαϊκούς, αν θα είναι επαρκώς ικανοποιητικοί για το ακροατήριο τους. Εύγε στον Προμηθέα για το σημερινό Συνέδριο!

• Από το σύνολο των εισηγήσεων ξεχωρίζω ως τις πλέον ενδιαφέρουσες  για μένα και σύμφωνα με τα δικά μου κριτήρια τις εξής και με την εξής σειρά:

• "Ο αστικός τύπος και τα λαϊκά μέτωπα στην Ευρώπη" - Κυριάκος Ιακωβίδης
• "Η σχέση του ΚΚΚ με τις συντεχνίες και το συνδικαλιστικό κίνημα" - Γιάννος Κατσουρίδης
• "Η ηγεσία της Αριστεράς" - Χρύσανθος Χρυσάνθου
• "Η ίδρυση του ΚΚΚ το 1926" - Αλέξης Αλέκου
• "Η Εκκλησία, η ίδρυση του ΚΚΚ και η εμφάνιση ενός νέου αντιαποικιακού λόγου" - Μιχάλης Μιχαήλ

"Έσπειρα δράκους και θέρισα ψύλλους"

Καρλ Μαρξ

επί το κυπριακότερο

"Υπάρχει μια περίπτωση να μεν έχουμε υπόθεση..."

• Μέσα σε λιγότερο από δύο ώρες, δίνονται τόσα ντοκουμέντα, ονόματα, βιογραφίες, γεγονότα, φωτογραφίες και υλικό, που μαρτυρούν, πέραν πάσης και οποιασδήποτε καλοπροαίρετης ή κακοπροαίρετης αμφιβολίας, πως το ΚΚΚ δεν ιδρύθηκε απλά και σε γενικές γραμμές ως ένα Μαρξιστικό - Λενινιστικό Κόμμα, αλλά πως ήταν ένα κόμμα το οποίο κυριολεκτικά ιδρύθηκε "μέσα στα πόδια" του ίδιου του Λένιν και των πρώτων ρώσων μπολσεβίκων αλλά και των ελλήνων κομμουνιστών. Ακολουθώντας πιστά  και αμετάκλητα, μέσα από πολλές αντιδράσεις, αντιρρήσεις και αντίρροπες αριστερές τάσεις, το λενινιστικό κομματικό "μοντέλο" με καθαρό επαναστατικό πρόγραμμα ανατροπής του καπιταλισμού στην κύπρο αλλά και στην ευρύτερη περιοχή. 

• Ακούω με προσοχή την εισήγηση για τη ζωή και τη δράση της Κλειούς Χριστοδουλίδου από την Μαρία Μαύρου, υποκλίνομαι κυριολεκτικά άφωνη, και αυτό το "επί το κυπριακότερο"  που είπα πριν, ξέρω πια με βεβαιότητα πως με και μας αφορά όλους, χωρίς ουδεμία  δυστυχώς εξαίρεση...

• Η απόσταση που χωρίζει αυτούς του μαρξιστές - λενινιστές από εμάς τους μαρξιστές - λενινιστές είναι για μένα χαώδης. Απόδειξη πως, η ζωή δεν είναι ωραία, χωρίς τις προύποθέσεις της ωραιότητάς της. Κανείς από μας - σκέφτομαι - ίσως να μην ζήσει ποτέ, αυτή τη σύμπτωση, της οργανωτικής και διανοητικής, ηθικής αλλά και επαναστατικά "αλήτικης" ευφυίας. Και εφόσον δεν θα τη ζήσει, ποτέ δεν θα μάθει τα όρια των διανοητικών, οργανωτικών, ηθικών και επαναστατικών του προδιαγραφών και δυνατοτήτων. Θα είναι πάντα και στους αιώνες των αιώνων, μια ανεκπλήρωτη αλληλο-αποσύνδεση των στοιχείων αυτών. Το κατά δύναμην, για μας..."η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα"...για αυτούς.

• Μπορεί το ακελ να αποσυνδεθεί από την ιστορία του ΚΚΚ; Όχι δεν μπορεί! Δεν μπορεί γιατί είναι απολύτως τρομακτικό να αντιμετωπίσεις καν αυτή την ιστορία! Δεν μπορεί γιατί για να αποποιηθείς αυτή την ιστορία, πρέπει να πάψει να σου προκαλεί δέος! Και για να πάψει να σου προκαλεί δέος πρέπει ήδη να την έχεις ενσωματώσει και να έχεις κάνει ένα βήμα ψηλότερο. Και δεν λέω βήμα "πάρα πέρα"...γιατί άλλο ψηλότερα και άλλο πάρα πέρα.

#

Ως εκ τούτου, η διαπίστωση παρευρισκόμενου, μέλους του Προμηθέα, πως το "πρώιμο" κομμουνιστικό κόμμα κύπρου - κατά το "αριστερισμός η παιδική αρρώστεια του κομμουνισμού" του Λένιν, όπως μας εξήγησε - ήταν η "παιδική ηλικία" στην ιστορία της κυπριακής κομμουνιστικής αριστεράς, με στοιχεία αριστερισμού αλλά και υγιείς στιγμές διαμόρφωσης, απορρίπτεται παντελώς! Όχι μόνο γιατί δεν είμαστε υπέρμαχοι της ντετερμινιστικής γραμμικής ανάγνωσης της ιστορίας, όπου το πρώτο ταυτίζεται και ως αυτόματα "παιδικό και πρώιμο", ακόμη κι αν έχει ανοιχτά ζητήματα με τον αριστερισμό, όπως έχουν όλα τα Κομμουνιστικά Κόμματα της περιόδου εκείνης - (γιατί τότε αναγκαστικά θα ρωτούσαμε και για την "εφηβεία με τα σπυράκια" - ποιά ήταν, και για την νεότητα - ποιά ήταν, και για τα γεράματα - ποιά ήταν )- κάτι που δεν ευνοεί τους ντετερμινιστές έτσι κι αλλιώς, εκτός αν θεωρούν πως βρισκόμαστε αιωνίως σε μια εφηβεία και βλέπουμε...(η αβάσταχτη ελαφρότητα της εφηβείας στην αριστερά)...αλλά γιατί δεν υπάρχει πρώιμο και ώριμο στάδιο στην εξέλιξη της ιστορίας της κομμουνιστικής αριστεράς στην κύπρο. Υπάρχει - όπως φάνηκε πέραν πάσης αμφιβολίας σήμερα - Λενινιστικό και μετα-λενινιστικο στάδιο στην ιστορία της κυπριακής αριστεράς. Πέραν από άλλες σημαντικές περιοδολογήσεις που μπορούν να γίνουν και που αφορούν  περισσότερο την Ιστορία της Κύπρου.

• Σημαντικό θέμα προέκυψε αναπόφευκτα και με τα ζητήματα "εθνικό" και "κοινωνικο-οικονομικό" ή σαφέστερα "ταξικό'. Έγινε και μια συζήτηση, σχετικά με το ερώτημα "πόσες είναι τελικά οι ιστορίες;" με αφορμή το παράλληλο ερώτημα για το "πως καταγράφει η ιστοριογραφία την ιστορία της κυπριακής αριστεράς". Εκφράστηκαν πολλές απόψεις, νομίζω επικρατέστερη ήταν πως η ιστορία είναι μία με πολλές ερμηνείες....όμως η ιστορία δεν είναι μία...είναι δύο οι ιστορίες και αλοίμονο μας, αν οι ιστορίες γίνουν μιάμιση ή μόνο μία...γιατί μια, είναι η ιστορία των γεγονότων όπως αυτά  συμβαίνουν, καταγράφονται ή και ερμηνεύονται ποικιλοτρόπως από αριστερούς και δεξιούς, και η άλλη, είναι η ιστορία που κύριο στόχο έχει να διακόψει την τροχιά της πρώτης, να εκτροχιάσει το τραίνο της ιστορίας αυτής και να το πάρει κάπου εντελώς άλλου! Σε μια άλλη ιστορία που η ίδια θεωρεί ως αληθινή ανθρώπινη ιστορία. Αυτή είναι η ιστορία κάθε κομμουνιστικής αριστεράς με τα μάτια ενός μαρξιστή ιστοριογράφου αλλά και με τα μάτια αυτής καθαυτής της ιστορίας. Ουαί και αλοίμονο αν το "εθνικό - πατριωτικό" ως "η μια, ενιαία ιστορία του τόπου" υποσκελίσει το "ταξικό", την ιστορία μέσα και ενάντια στην ιστορία και ψηλότερά της.

• Προκύπτει λοιπόν ένα ανεξάρτητο ζήτημα ιστοριογραφίας. Πως καταγράφεται - στη βάση της πραγματικής ιστορίας και των ντοκουμέντων - η ιστορία του ΚΚΚ, ή πόσα τεκμήρια για τις δύο ιστορίες μας παρέχει μέχρι και την ενσωμάτωση του στο ΑΚΕΛ, και πόσα - και πάλι στη βάση της ιστορίας και των ντοκουμέντων - η μετέπειτα ιστορία του ΑΚΕΛ από το ΄41 και πέρα. Το ζήτημα είναι δόκιμο καθότι, το σημερινό συνέδριο απέδειξε, πως είναι εντελώς αδύνατον να ιστοριογραφήσεις τη γέννηση και δημιουργία του ΚΚΚ καθαρά ως μέρους της μιας ενιαίας εθνικής μας ιστορίας. Στην πραγματικότητα μπορείς να το πράξεις αυτό μόνο υπό τις προϋποθέσεις που το ίδιο το ΚΚΚ έθεσε για την ιστορία και τον εαυτό του. Δηλαδή της "κάθετης διακοπής" της ιστορικής ροής. Γιατί τα ίδια τα γεγονότα είναι κάθετα κόντρα στην εθνική ιστορία. Και άρα, η ιστορία δεν είναι θέμα πολλαπλών ερμηνειών μιας και μόνης, ενιαίας ιστορικής εξέλιξης. Οι ιστορίες είναι δύο όταν και εφόσον δεν έχει προηγηθεί υπαγωγή του "ταξικού" στο "εθνικό".

• Κάποιος άλλος παρευρισκόμενος - και να με συγχωρέσει αν το διαβάσει κατά τύχη αυτό - δεν ξέρω αν αντιλαμβανόταν καν τι άκουγε, γιατί είπε, από το πουθενά στο πουθενά, την εξής αμίμητη ατάκα: " Αριστερά δεν είναι ο κομμουνισμός, μάλλον το αντίθετο θάλεγα". Και πάλι "η μία ενιαία ιστορία". Μονο που αυτή τη φορά δεν είναι προφανώς το "εθνικό" που υποσκελίζει το "ταξικό" αλλά είναι το "αντεθνικισιτκό" που καμώνεται πως παίρνει τη θέση του ταξικού και έτσι "ως το νέο ταξικό" καθιστά την ιστορία μία. Όχι την μια εθνική ιστορία. Αλλά τη μία αριστερή ιστορία. Τραβηγμένη από τα μαλλιά η μία αριστερή ιστορία κάποτε θα φτάσει αισίως υποθέτω και στην ατάκα "αριστερά δεν είναι ο κομμουνισμός, μάλλον το αντίθετο θάλεγα"...

• Παράλειψη από τις εισηγήσεις του Συνεδρίου, θεωρώ πως ήταν, μια εισήγηση με θέμα, τον τρόπο οργάνωσης του ΚΚΚ καθώς και των γύρω του συνδικαλιστικών, γυναικείων και νεολαιίστικων κινημάτων τότε. Θεωρώ παράλειψη την μη αναφορά ειδικά σε αυτό το θέμα, καθότι, όπως προείπα έγινε σαφές από όλες σχεδόν τις εισηγήσεις πως το ΚΚΚ δομήθηκε ως ένα καθαρά Λενινιστικό Κόμμα όπως αυτό άρχισε να "σχεδιάζεται" από την προεπαναστατική περίοδο στη Ρωσία. Θα ήταν πολύ διαφωτιστικό και χρήσιμο να ψάχναμε τους όρους του λεγόμενου "δημοκρατικού συγκεντρωτισμού" μέσα σε αυτά τα πλαίσια. Ειδικά, ξαναλέω, αν λάβουμε υπόψιν τις προεπαναστατικές θεωρητικές "πρώτες ύλες", την εμπειρία των πρώτων σοβιέτ καθώς και του πρώτου συντάγματος των σοβιέτ, και με ποιό τρόπο αυτό έγινε κατανοητό και μπήκε στην πράξη στο Κομμουνιστικο Κόμμα Κύπρου. Από κάποιες ελάχιστες αναφορές αντιλήφθηκα πως το θέμα έγινε κάπως "μήλον της έριδος" στην κυπριακή αριστερά αναφορικά με τον τρόπο οργάνωσης των συνδικαλιστικών οργανώσεων, όπου κάποιοι διαφωνούσαν με την ύπαρξη αντιπροσώπων των εργαζομένων στη θέση των εργαζομένων. Δεδομένου του γεγονότος πως στη μετα-λενινιστική περίοδο ακόμα και στην εσσδ ο λεγόμενος "δημοκρατικός συγκεντρωτισμός" δεν εξαρτιόταν πια από τα ιστορικα΄πλαίσια μέσα στα οποια κρίθηκε ως αναγκαίος - στην προεπαναστατική ρωσία κα στα πρώτα χρόνια δομησης του σοσιαλισμού - με λίγα λόγια η μεταγραφή αυτού του όρου αρχών σε μεταγενέστερες ιστορικές στιγμές άλλων ιστορικών αναγκαιότητων, ως κάθετου νόμου, είναι ένα δύσκολο και ανοιχτό ζήτημα για την αριστερά μέχρι σήμερα. Από αυτό το ζήτημα προκύπτουν και διαφορετικές ερμηνείες εξάλλου του "αριστερισμού" και του "οππορτουνισμού". Για οππορτουνισμό κατηγορείται πιά και ο Στάλιν..

• Ως τελευταίο σημείο λοιπόν για το σημερινό μου σημείωμα αφήνω αυτό: Πως η ερμηνεία και η εφαρμογή της Λενινιστικής αρχής, της προεπαναστατικής και πρώτης μετεπαναστατικής περιόδου, για τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, ως αυτόματα μεταγραφόμενη στη μετα-λενινιστική περίοδο της ιστορίας της κυπριακής αριστεράς, καθόρισε την αντίληψη του κόμματος (ακελ) για την ιστορία του ΚΚΚ αλλά πάνω από όλα  πως καθόρισε και καθορίζει την αντίληψη του κόμματος (ακελ) για τον ρόλο του και για τον εαυτό του από τη δική του γέννηση μέχρι σήμερα. #

• Ξανά εύγε στον Προμηθέα!

αφιερωμένο στον Κώστα  Χριστοδουλίδη   Σκελέα, 

πρώτο  και τιμημένο γ.γ του Κ.Κ.Κ 

εκτελεσθέντα από τον Στάλιν