* δεν αφιερώνεται στο δόγμα της ενότητας ούτε στις υπαίθριες "επαναστατικές" μαζώξεις του "λαού".
- Δεν υπάρχει πια τίποτε το άκακο. Οι μικροχαρές, οι εκδηλώσεις της ζωής, που φαίνονται απαλλαγμένες από την ευθύνη της σκέψης, όχι μόνο έχουν ένα στοιχείο πεισματάρικης μωρίας και σκληρόκαρδης εθελοτυφλίας, αλλά μπαίνουν άμεσα στην υπηρεσία του διαμετρικά αντίθετού τους...
...και δεν υπάρχει πια ομορφιά ούτε παρηγοριά, παρά μόνο στη ματιά που στρέφεται προς τη φρίκη, την αντέχει και συγκρατεί τη δυνατότητα του καλύτερου μέσα στην ακαταπράυντη συνείδηση της αρνητικότητας.
Η δυσπιστία είναι φρόνιμη απέναντι σε κάθε τι αβίαστο και ανέμελο, απέναντι σε κάθε χαλάρωση, που περικλείει υποχωρητικότητα απέναντι στην υπεροχή δύναμης του υπάρχοντος.
Το κακεντρεχές κρυφό νόημα της άνεσης, που άλλοτε περιοριζόταν στην πρόποση της ευδιαθεσίας, έχει επεκταθεί προ πολλού σε πιο φιλόφρονες παρορμήσεις...
...Η ίδια η προσηνής κοινωνικότητα είναι συμμετοχή στην αδικία, καθώς προβάλλει την απατηλή ιδέα ότι σε αυτόν τον ψυχραμένο κόσμο μπορεί κανείς ακόμη να μιλάει με τους άλλους, και τα πρόχειρα λόγια σε συντροφιές συμβάλλουν στην διαιώνιση της σιωπής...
- Η κακοήθης αρχή, που πάντοτε κρυβόταν στην ευάρεστη καταδεκτικότητα, ξετυλίγει ολόκληρη την κτηνωδία της στο εξισωτικό πνεύμα. Η αφ΄υψηλού συγκατάβαση και η στάση αυτού που δεν θεωρεί τον εαυτό του καλύτερο, είναι το ίδιο...
Με την προσαρμογή στην αδυναμία των καταπιεσμένων επιβεβαιώνει κανείς αυτή την αδυναμία ως προϋπόθεση της κυριαρχίας και αναπτύσει ο ίδιος εκείνον τον βαθμό βαναυσότητας, αναισθησίας και βιαιότητας, που απαιτείται για την άσκηση της κυριαρχίας.
Αν στην πιο πρόσφατη φάση η συγκαταβατική χειρονομία παραλείπεται και ορατή απομένει μόνο η εξομοίωση, ίσα ίσα αυτό το πλήρες κατέβασμα των φώτων της εξουσίας, εμπεδώνει τη διαψευδόμενη ταξική σχέση ακόμη πιο ασυμφιλίωτα...
...Ομόφρων οφείλει κανείς να είναι με το πάσχειν των ανθρώπων: το παραμικρό βήμα προς τις χαρές τους οδηγεί στη σκλήρυνση της δυστυχίας τους.
αφορισμός 5
Theodor Adorno
Minima Moralia
- Δεν υπάρχει πια τίποτε το άκακο. Οι μικροχαρές, οι εκδηλώσεις της ζωής, που φαίνονται απαλλαγμένες από την ευθύνη της σκέψης, όχι μόνο έχουν ένα στοιχείο πεισματάρικης μωρίας και σκληρόκαρδης εθελοτυφλίας, αλλά μπαίνουν άμεσα στην υπηρεσία του διαμετρικά αντίθετού τους...
...και δεν υπάρχει πια ομορφιά ούτε παρηγοριά, παρά μόνο στη ματιά που στρέφεται προς τη φρίκη, την αντέχει και συγκρατεί τη δυνατότητα του καλύτερου μέσα στην ακαταπράυντη συνείδηση της αρνητικότητας.
Η δυσπιστία είναι φρόνιμη απέναντι σε κάθε τι αβίαστο και ανέμελο, απέναντι σε κάθε χαλάρωση, που περικλείει υποχωρητικότητα απέναντι στην υπεροχή δύναμης του υπάρχοντος.
Το κακεντρεχές κρυφό νόημα της άνεσης, που άλλοτε περιοριζόταν στην πρόποση της ευδιαθεσίας, έχει επεκταθεί προ πολλού σε πιο φιλόφρονες παρορμήσεις...
...Η ίδια η προσηνής κοινωνικότητα είναι συμμετοχή στην αδικία, καθώς προβάλλει την απατηλή ιδέα ότι σε αυτόν τον ψυχραμένο κόσμο μπορεί κανείς ακόμη να μιλάει με τους άλλους, και τα πρόχειρα λόγια σε συντροφιές συμβάλλουν στην διαιώνιση της σιωπής...
- Η κακοήθης αρχή, που πάντοτε κρυβόταν στην ευάρεστη καταδεκτικότητα, ξετυλίγει ολόκληρη την κτηνωδία της στο εξισωτικό πνεύμα. Η αφ΄υψηλού συγκατάβαση και η στάση αυτού που δεν θεωρεί τον εαυτό του καλύτερο, είναι το ίδιο...
Με την προσαρμογή στην αδυναμία των καταπιεσμένων επιβεβαιώνει κανείς αυτή την αδυναμία ως προϋπόθεση της κυριαρχίας και αναπτύσει ο ίδιος εκείνον τον βαθμό βαναυσότητας, αναισθησίας και βιαιότητας, που απαιτείται για την άσκηση της κυριαρχίας.
Αν στην πιο πρόσφατη φάση η συγκαταβατική χειρονομία παραλείπεται και ορατή απομένει μόνο η εξομοίωση, ίσα ίσα αυτό το πλήρες κατέβασμα των φώτων της εξουσίας, εμπεδώνει τη διαψευδόμενη ταξική σχέση ακόμη πιο ασυμφιλίωτα...
...Ομόφρων οφείλει κανείς να είναι με το πάσχειν των ανθρώπων: το παραμικρό βήμα προς τις χαρές τους οδηγεί στη σκλήρυνση της δυστυχίας τους.
αφορισμός 5
Theodor Adorno
Minima Moralia
